اخیراً یکی از اعضای انجمن ما سؤالی رو ارسال کرده بود:
“من در گذشته لحظات بسیار سختی رو پشت سر گذاشتم. سعی میکنم انعطاف پذیر باشم و ادامه بدم، اما هر کاری که میکنم، باز هم احساس سختی میکنم. چطوری میتونم ادامه بدم؟”
این سوال میتونه به ما کمک کنه تا یکی از افسانههای شادی قدیمی در مورد موضوع تاب آوری رو باهم تحلیل کنیم.
جامعهی ما بهمون اینجوری میگه که برای تابآوری، نباید درد و رنجی رو احساس کرد؛ تو باید قوی باشی؛ باید ادامه بدی؛ باید فوراً زره نقرهای اون زره فولادی رو پیدا کنی و بپوشی و مقاومت کنی.
🟡 اما ما از نتایج تحقیقات میدونیم که این درست نیست.
افرادی که انعطاف پذیر هستن، احساسات خودشون رو میپذیرن و به اونا احترام میذارن. وقتی صدمه میبینن راجه بهش حرف میزنن. اونا در مورد چیزی که اتفاق افتاده فکر میکنن. اونا در مواقعی که نیاز به کمک دارن درخواست کمک میکنن.
احساس عواطف و احساسات خودتون فقط بخشی از انعطاف پذیری نیست – یک عنصر مهم و کلیدی برای انعطاف پذیری و تاب آوری است. دفعه بعد که با چیزی دست و پنجه نرم میکنید، بدونید که نیازی نیست با عجله از احساسات خودتون عبور کنید. احترام به اونا و تجربهشون بخش مهمی از روند بهبودی و درمان است.
با احترام❤️
بنیانگذار شادی جدید ShadiJadid.com
📌 شما میتونید نسخه صوتی این مقاله را همین الان بشنوید 🎧
💗 راوی سرپیکو 🎩
نسخه صوتی 🎙️ با توجه به سرعت اینترنت شما، بارگذاری نسخه صوتی شاید کمی زمان ببرد⌛
دیدگاهتان را بنویسید