کلمه “اندازهگیری” از کلمهای در قرن 14 به نام “mesuren” میاد که به معنی تقسیم کردن و قسمتبندی هست. این منو یاد یه ظرف غذای مشترک (قابلمه) میندازه که داره به کاسههای جداگانه تقسیم میشه. وقتی چیزی رو اندازه میگیری، در واقع داری یه چیز کامل رو به بخشهای کوچیکتر تقسیم میکنی.
وقتی خودت رو اندازه میگیری، همین کار رو با خودت انجام میدی: داری خودت رو به قسمتهای جدا از هم تقسیم میکنی، داری شخصیتت رو از نتایجت جدا میکنی. آره، این میتونه یه استراتژی مفید باشه وقتی هدف اصلیت رسیدن به اوج عملکرده. ولی اگه دنبال خوشبختی هستی، توصیه نمیکنم این کارو بکنی.
خیلی راحت میشه یه معیار انتخاب کنی (عادتهای روزانه، دنبالکنندههای شبکههای اجتماعی، موجودی حساب بانکی، رزومه، تعریف و تمجید دیگران) و بعد اون رو به هویت خودت تبدیل کنی.
وقتی اینطوری خودتو تقسیم میکنی، یه نتیجه اجتنابناپذیر پیش میاد: چیزی که الان داری اندازه میگیری باید به حداکثر برسه.
درست مثل وقتی که بچه بودیم، تمایل داریم به این نگاه کنیم که بقیه توی کاسهشون چقدر غذا گرفتن. دارم به اندازه کافی کار میکنم؟ چطور میتونم بیشتر داشته باشم؟ زندگی، بدون اینکه متوجه بشیم، تبدیل به یه رقابت شده.
حقیقت (که همهمون میدونیم!) اینه که چیزایی که بیشتر از همه اهمیت دارن، نمیتونن به بخشهای کوچیک تقسیم بشن.
چیزایی که مهم هستن — خود واقعی، عشق، دوستی، خلاقیت، سخاوت، هدف — همیشه کامل هستن. نمیتونن تقسیم بشن، پس نمیتونن اندازهگیری بشن. و چون نمیتونن اندازهگیری بشن، نمیتونن تبدیل به رقابت بشن. و چون نمیتونن تبدیل به رقابت بشن، ما رو به هم وصل میکنن. و چون ما رو به هم وصل میکنن، ما رو خوشحال میکنن.
با احترام❤️
بنیانگذار شادی جدید ShadiJadid.com
✅ در ادامهی این مطلب بخوانید
🎧 همچنین شنونده پادکست شادی جدید باشید
پادکست شادی جدید 🎙️
دیدگاهتان را بنویسید