دیدن یا تجربه کردن رنج، میتونه ما رو به یکی از دو جهت تغییر بده.
یا باعث میشه مهربانتر، پذیراتر و شجاعتر بشیم.
یا برعکس، ما رو به آدمهایی بدبین، سرد و بیتفاوت تبدیل میکنه. این واکنشهای دفاعی در برابر آسیبهای روحی هستن، اما متأسفانه در بلندمدت، روی سلامت، شادی و روابط ما اثرات منفی میذارن.
وقتی درد و رنج همه جا هست، باز کردن دل و پذیرش این احساسات میتونه ترسناک باشه. مطالعات علوم اعصاب نشون دادن که وقتی درد کسی رو میبینیم، مغز ما هم اون درد رو تا حدی تجربه میکنه. انسانیت مشترک ما از دیدن رنج دیگران عمیقاً آسیب میبینه، مخصوصاً وقتی این رنج رو در مقیاس وسیع در سراسر دنیا میبینیم.
همدلی ما رو به هم وصل میکنه، اما چون باعث میشه خودمون هم درد رو حس کنیم، گاهی خیلی سخت میشه که در کنار فردی که رنج میکشه، حضور داشته باشیم. به همین دلیله که باید از همدلی به سمت دلسوزی حرکت کنیم—یعنی احساسی که باعث میشه تحت تأثیر رنج دیگران قرار بگیریم و برای کاهشش کاری انجام بدیم.
دلسوزی، هم به ما شجاعت میده و هم ظرفیت پذیرش رنج مشترکمون رو بیشتر میکنه، تا بتونیم دنیا رو کمی بهتر کنیم.
چطور این تغییر رو ایجاد کنیم؟
1️⃣ رنج دیگران رو ببین و بپذیر.
2️⃣ اگه این رنج درون خودت هم دردی ایجاد کرد، اون رو بپذیر و بشناس.
3️⃣ با خودت عهد کن که این لحظه رو به فرصتی برای دلسوزی تبدیل کنی.
4️⃣ یک راه برای کمک پیدا کن و اون رو ارائه بده.
با تمرین مداوم، میتونیم به خود واقعیمون برگردیم.
چون در عمق وجودت، تو یه آدم بدبین، بیروح یا بیاحساس نیستی.
تو مهربونی. تو احساسی هستی. تو با دیگران در ارتباطی. تو خوبی.
و وقتی اینو در خودت ببینی، میتونی خوبی واقعی دیگران رو هم ببینی. ❤️
با احترام❤️
بنیانگذار شادی جدید ShadiJadid.com
📌 شنوندهی دیگر اپیزودهای پادکست شادی جدید باشید 🎧
💗 راوی سرپیکو 🎩
دیدگاهتان را بنویسید