در اینجا چیزیه که ممکنه شمارو شگفت زده کنه.
وقتیکه شما در حال گذروندن یک چالش هستید، واکنش پیش فرض ما اینکه باور کنیم کاری از دست ما بر نمیاد. درماندگی یک پاسخ طبیعیه.
متأسفانه، ما در جهانی زندگی میکنیم که 1) ما رو به خاطر این رفتار بسیار طبیعی شرمنده میکنه و 2) به کسی یاد نمیده که چجوری بر اون غلبه کنه. به هرحال امروز تموم میشه.
در اعماق مغز شما ساختاری وجود داره که از حدود 20000 سلول تشکیل شده که به اون هسته رافه پشتی میگن. این حس درماندگی رو کنترل میکنه.
وقتیکه اتفاق سخت یا آسیب زا رخ میده، هسته رافه پشتی فعال میشه و مجموعه ای از پاسخ ها رو شروع میکنه که باعث میشه شما احساس درماندگی، ناامیدی کنید و انگار هیچ کاری نمیتونید در موردش انجام بدید. شما فقط یخ میزنید و هیچ کاری نمیکنید، منتظر پایان رنج هستید.
مغز شما سعی داره کمک کنه. سعی داره به شما کمک کنه از خودتون محافظت کنید و انرژیتون رو برای لحظه ای بهتر ذخیره کنید. اما در دنیای استرس مزمن شدید ما، احساس ناتوانی دائمی آسونه. این مانع از دنبال کردن چیزهایی میشه که برای ما مهم هستند – چه تلاش برای چیزهای جدید، بازسازی پس از چالش ها یا بهتر کردن جهان.
ترفند اینه که بخش دیگه ای از مغزتون رو فعال کنید: قشر پیش پیشانی شکمی. قشر پیش پیشانی شکمی در واقع این قدرت رو داره که این واکنش درماندگی رو خاموش کنه. وقتی به یاد میارید که مشکلات مشابهی رو در گذشته حل کردید، وقتی روی چیزیکه در کنترل شماست تمرکز میکنید و سپس اقدام میکنید، این کار رو انجام میده.
درماندگی طبیعیه. امیدواری قابل یادگیریه و با این یادگیری با انجام یک یا چند عمل آموخته میشه.
این برای شما چه معنایی داره؟ اگه چالشی رو پشت سر میذارید، مهم ترین کاری که میتونید انجام بدید اینه که یک اقدام کوچک برای رفع اون انجام بدید. ممکنه در حال حاضر بزرگ به نظر نرسه. اما ذره ذره مسیرهای عصبی رو ایجاد میکنید که به شما کمک میکنه انعطاف پذیرتر، شجاع تر و امیدوارتر باشید.
از این اعلان استفاده کنید: “چیزیست که من میتونم در حال حاضر انجام بدم که میتونه تفاوت ایجاد کنه – مهم نیست که چقدر کوچک به نظر می رسه؟”
تا امید فقط یک عمل فاصله وجود داره
با احترام❤️
بنیانگذار شادی جدید ShadiJadid.com
نسخه صوتی 🎙️
💗 راوی سرپیکو 🎩
دیدگاهتان را بنویسید