تجربه یا مشاهده رنج این توانایی رو داره که ما رو به یکی از این دو روش تغییر بده.
میتونه ما رو دلسوزتر، پذیرنده تر و شجاع تر کنه.
یا میتونه برعکس عمل کنه و ما رو به نسخه های بدبین، سخت و بی تفاوت از خودمون تبدیل کنه. اینها مکانیسمهای مقابلهای هستند که برای محافظت از خودمون در برابر آسیبهای روحی استفاده میشن، که متأسفانه پیامدهای طولانیمدتی بر سلامت، شادی و روابط ما داره.
وقتی این همه درد در اطراف ما وجود داره، ممکنه احساس وحشتناکی داشته باشید که به خودتان اجازه بدید در برابر اون باز بشید. مطالعات علوم اعصاب نشون دادن که وقتی فرد دیگه ای رو در حال درد مشاهده میکنیم، میتونه منجر به تجربه همدلانه درد در درون خودمون بشه. دیدن رنج یک فرد دیگر به شدت به انسانیت مشترک ما لطمه می زند، چه برسه به مقیاسی که میتونیم شاهد وقوع اون در سراسر جهان خود باشیم.
همدلی ما رو به هم متصل میکنه، اما از اونجایی که درد خودمون رو فعال میکنه، حضور برای فردی که رنج میبره میتونه واقعاً سخت بشه.
به همین دلیل که ما باید از همدلی به سمت شفقت حرکت کنیم،تا تجربه تحت تاثیر قرار گرفتن درد دیگری و اقدام در جهت تسکین اونه. تجسم شفقت، هم به ما شجاعت و هم ظرفیت میده تا با رنج جمعی خودمون روبرو بشیم و کاری انجام بدیم تا کمی بهتر بشه.
در اینجا نحوه انجام این تغییر اومده:
- شاهد درد دیگری باش
- هر یک از دردهای خودتون رو که به دلیل اون ایجاد میشه، بپذیر
- قصدی در نظر بگیرید که از این لحظه برای تجسم شفقت استفاده کنید
- به دنبال یک راه برای کمک و ارائه اش به آنها باشید
با تمرین مکرر میتونیم به خودمون همونطور که هستیم برگردیم. چون در اعماق قلب خود بدبین، سخت گیر یا بی تفاوت نیستید. تو عاشقی، شما احساساتی هستید. شما به افراد دیگر متصل هستید. تو خوبی.
این چیزیه که شما واقعاً هستید. و وقتی اونو میبینید، میتونید افراد دیگه رو همونطور که واقعا هستند ببینید.
با احترام❤️
بنیانگذار شادی جدید ShadiJadid.com
نسخه صوتی 🎙️
💗 راوی سرپیکو 🎩
دیدگاهتان را بنویسید