ما انسانها یه عادت بد داریم که همیشه رنج خودمون رو با رنج دیگران مقایسه میکنیم.
«اونها بدتر از تو دارن رنج میکشن—پس درد تو مهم نیست.»
«تو بدتر از اونها داری رنج میکشی—پس چطور جرات دارن که شکایت کنن؟»
هیچ چیزی از این مقایسه به دست نمیآید؛ این فقط یه عادتیه که به رنج بیشتر منتهی میشه، یه چرخه معیوب از درد و رنج بیشتر میسازه.
ما این کار رو میکنیم چون دلمون میخواد درد خودمون دیده بشه و تایید بشه. میخواهیم کسی ببینه که چقدر تلاش کردیم، چقدر از دست دادیم، چقدر قلبمون شکسته. و در عمیقترین خواستهمون برای دیده شدن، خودمون رو از کسانی که میتونن بیشترین حمایت رو به ما بدن، دور میکنیم. این یه تراژدی واقعی هست.
ما همه باید یاد بگیریم هم درد خودمون رو بشناسیم و هم درد دیگران رو بشناسیم. این کاریه که به همه کمک میکنه که شفا پیدا کنن و به جلو حرکت کنن. تو میتونی همین الان شروع کنی.
برای خودت: توقف کن و دستت رو روی قلبت بذار. بپرس: «کجا درد دارم و چه عشقی نیاز دارم؟»
دستت رو روی قلبت بذار یه اصطلاحه که همه جا یه ترجمه تحت اللفظی شده، تو فرهنگ ما حس اینجوریه که چشماتو ببند و از ته دلت انجام بده با تمام وجودت
برای دیگران: توقف کن و به یکی از افراد زندگیت فکر کن. بپرس: «چطور ممکنه اونها در درد باشن و چطور میتونم ازشون حمایت کنم؟»
با احترام❤️
بنیانگذار شادی جدید ShadiJadid.com
📌 شنوندهی دیگر اپیزودهای پادکست شادی جدید باشید 🎧
🎙️ راوی سرپیکو 🎩
دیدگاهتان را بنویسید