“احساس میکنم خیلی از دست رفتم. چیکار کنم؟”
هفته گذشته یکی از اعضای انجمن این کلمات را با من در میون گذاشت. در جوابش، میخوام روش دیگه رو برای نگاه کردن به این احساس بسیار رایج به اشتراک بذارم.
وقتی به گم شدن فکر میکنید، چه چیزی به ذهنتون میرسه؟ برای من، این تصویر کسیه که از مسیر منحرف شده و اکنون در جنگل گم شده است.
با این حال، چیز خنده دار در مورد گم شدن اینه که شما میدونید کجا هستید. شما اینجایید، هر کجا که پاهاتون باشه. اما شما نمیتونید جایی رو که هستید نام ببرید، چون به نقشه یا GPS دسترسی ندارید.
افراد دیگه ای هم هستن که نمیدونن شما کجا هستید. اونا کسانی هستند که نمیتونن شما رو روی نقشه پیدا کنن.
شاید وقتی میگید “من گم شدم”، منظور شما در واقع اینه که “افراد دیگه نمیتونن شمارو روی نقشه خودشون پیدا کنن و این باعث میشه احساس کنی گم شدی.”
در فرهنگ ما، فشار زیادی برای دنبال کردن یک مسیر بسیار خاص تو زندگی وجود داره. وقتی از اون مسیر دور میشید، واکنشهای دیگران میتونه باعث بشه احساس تنهایی، سردرگمی و غمگینی کنید. اونا میتونن شمارو وادار کنند که از خودتون بپرسید: “آیا کارم رو درست انجام میدم؟” یا “چه مشکلی با من داره؟”
در عشق و دلشکستگی، شغل و ماجراجویی، آغاز و پایان، لحظاتی وجود داره که ممکنه در هنگام ترسیم مسیر منحصر به فرد خود، روی نقشه جامعه غیرقابل شناسایی باشید. در اون مواقع، شما اصلاً گم نمیشید. شما در حال کاوش هستید.
شما در حال بررسی احتمالاتی هستید که شما رو هیجان زده میکنه و بهتون انرژی میده. شما در حال بررسی چیزهایی هستید که برای شما اهمیت داره. شما در حال بررسی مسیرهای مختلف هستید تا ببینید کدوم یک احساس درستی داره.
وقتی آماده شدید، مکان خودتون رو روی نقشه علامت گذاری میکنید، یک نقطه جدید که میگه “من اینجا هستم” و مردمی که میشناسنت، هر کس و در هر کجا که باشن، کسانی که تو رو همانطور که هستی دوست دارن، میتونن تو رو پیدا کنن.
با احترام❤️
بنیانگذار شادی جدید ShadiJadid.com
نسخه صوتی 🎙️
💗 راوی سرپیکو 🎩
دیدگاهتان را بنویسید