سوالی مثل “حالت چطوره؟” معمولاً بهعنوان یه سلام سطحی، یه سوال خودمونی یا یه تکلیف تلقی میشه که لزوماً به دنبال جواب واقعی نیست. ما هم معمولاً فقط جوابهای مشخص و قابل قبول رو میدیم:
خوب.
خوبم، مرسی!
خوبم، تو چطوری؟
برای همین، وقتی میخواهیم با کسی بهطور واقعی ارتباط برقرار کنیم، پرسیدن “حالت چطوره؟” سوال مناسبی نیست. حس ما به ما میگه که طرف مقابل به جواب واقعی نیاز نداره — فقط به جواب سطحی احتیاج داره. ما هم بهطور خودکار و بهطور پیشفرض، جواب میدیم و یه فرصت برای ارتباط عمیقتر رو از دست میدیم.
شاید تو بهطور همزمان ‘خوب’ و ‘خوشحال’ و ‘ناراحت’ و ‘تنها’ و ‘پرانرژی’ و ‘امیدوار’ و ‘داغدار’ و ‘دوستداشتنی’ باشی. این طبیعیه و ما اینطور سیمکشی شدیم: یه تحقیق در سال ۲۰۱۵ نشون داده که مردم اغلب بهطور همزمان احساسات مثبت و منفی رو تجربه میکنن.
اگر میخواهی واقعاً بدونی که کسی چه احساسی داره، کلید در اون کلمه کوچک “واقعاً” نهفته است.
دفعهی بعد که خواستی ارتباط برقرار کنی، فقط یه کلمه به سوالت اضافه کن: “حالت چطوره، واقعاً؟”
با احترام❤️
بنیانگذار شادی جدید ShadiJadid.com
📌 شنوندهی دیگر اپیزودهای پادکست شادی جدید باشید 🎧
💗 راوی سرپیکو 🎩
دیدگاهتان را بنویسید