این چیزیه که آرزو میکنم به همه ما در مدرسه آموزش داده میشد:
انتقاد نسبت به خودتون، دستیابی به اهداف بلندمدتتون رو دشوارتر میکنه.
سپس به چیزی تبدیل میشه که ما بیشتر علیه خودمون سلاح میگیریم، با این باور که مبارزات ما نشون میده که مشکلی در ما وجود داره. این نمیتونه دور از واقعیت باشه. چیزیکه اشتباهه، نحوه رفتار ما با خودمونه، چون ما کاری رو انجام میدیم که برای دستاوردهای بلندمدت و انگیزه پایدار کاملاً و دقیقا معکوسه.
مطالعات نشون میده که انتقاد از خود با موارد زیر مرتبطه:
- نشخوار فکری
- فشار
- اهمال کاری
- کمال گرایی ناسازگار
- ترس از احمق به نظر رسیدن
- ترس از شکست
- نیاز به محافظت از تصویر ذهنی خود
- تلاش برای درخواست کمک
آیا فکر میکنید هر کدوم از اینا برای دستیابی به اهدافتون مفیده؟
مطمئناً، انتقادها میتونن یک سوخت کوتاه به شما بدن. اما این دردناکه، به سرعت از هم پاشیده میشه و شما رو در طول راه میسوزونه. هرچه بیشتر از انتقاد به عنوان منبع سوخت خود استفاده کنید، بیشتر به خود و فعالیتهایتون آسیب میزنید.
در اینجا یک منبع سوخت بسیار پایدارتر وجود داره: دلسوزی به خود.
این نه تنها به شما کمک میکنه که جلوتر برید، بلکه به انجامش به روشی سالم تر و شادتر کمک میکنه. شفقت به خود با تنظیم بهتر عاطفی، خودآگاهی، انعطاف پذیری، باور به خود، افزایش انگیزه پس از اشتباهات و شکست ها و توانایی حفظ دیدگاه مرتبطه.
همچنین برای سلامت روان شما بسیار بهتره. وقتیکه دلسوزی به خود رو تمرین میکنید، در هر مرحله از سفر از خود حمایت میکنید و اونو به یک تجربه لذتبخش و معنادار تبدیل میکنید – در تضاد کامل با سفر خودانتقادی که خستهکننده، بدبختآور و نافرجام است.
با احترام❤️
بنیانگذار شادی جدید ShadiJadid.com
📌 شما میتونید نسخه صوتی این مقاله را همین الان بشنوید 🎧
💗 راوی سرپیکو 🎩
نسخه صوتی 🎙️
دیدگاهتان را بنویسید