امروز میخوام داستانی در مورد یک فرد برجسته براتون تعریف کنم. نام اصلی او اودت بود، اما اسم رمزش لیز بود.
اودت در فرانسه به دنیا اومد، اما در کودکی به انگلستان نقل مکان کردن، جایی که در نهایت با بزرگ کردن سه فرزند خردسال به زندگی زیبا روی آورد. سپس جنگ جهانی دوم فرا رسید. در سال 1942، اودت برای عضویت در تیم اجرایی عملیات ویژه بریتانیا استخدام شد: برنامه ای فوق سری که به جاسوسی و خرابکاری در قدرت های محور اختصاص داشت. او همه چیزهایی رو که اونا میخواستن داشت: تسلط به زبان فرانسه و انگلیسی، عزمی راسخ، و تعهدی شدید به وظیفه. او پس از گذروندن ماهها آموزش طاقتفرسا، با فرزندانش خداحافظی کرد و به صورت قاچاق به جنوب فرانسه منتقل شد و در آنجا به عنوان پیک در شبکه جاسوسی SPINDLE مشغول به کار شد.
شش ماه بعد، اودت دستگیر و به زندان بدنام فرنس در خارج از پاریس فرستاده شد. در اونجا، او چهارده بار توسط گشتاپو بازجویی شد و با وجود شکنجه های وحشیانه، از افشای هر گونه اطلاعاتی در مورد رفقایش خودداری کرد.
این امتناع از همکاری منجر به صدور حکم اعدام شد. او به راونسبروک، اردوگاه کار اجباری زنان نازی منتقل شد. این مکان در قسمتی کاملاً زیبا از آلمان واقع شده بود که توسط دریاچه های آرام و طبیعت سرسبز احاطه شده بود. وقتی که زندانیان به زور به سمت دروازه ها اردوگاه رفتن، همه چیزهای زیبا رو پشت سر گذاشتند. این اردوگاه در یک دره بتنی ساخته دست بشر ساخته شده بود که با دیوارها و برج های بلند احاطه شده بود، جهنمی برای زندانیانی که در اون به دام افتاده بودند. بیش از 100000 نفر اونجا کشته شدند.
اودت رو به “سنگ پناهگاه” فرستادند، یک زندان زیرزمینی انفرادی در یک سلول کوچک بدون پنجره نگهداری میشد. او ماهها در تاریکی مطلق زندگی کرد، به جز لحظهای کوتاه که هر روز یک کاسه آب و سوپ رو از دری به داخل هل میدادن. سلول خاص او درست در کنار اتاق تنبیه بود، جایی که او صدای ضرب و شتم زندانیان رو در تمام ساعات شبانه روز میشنید.
این رفتار غیرانسانی او رو به حدی بیمار کرد که در نهایت برای دریافت مراقبتهای پزشکی به بیمارستان منتقل شد. چند روز بعد، وقتی که او رو به پناهگاه برمیگردوندن، یک برگ پیدا کرد.
در اینجا نحوه توصیف او از اون لحظه اس:
“این یک برگ کوچک بود و من خدا رو شکر کردم که اونو دیده بودم. نگهبانان من توجه کمی داشتند. اونا کاملاً از اهمیت گنجی که به دست آورده بودم بی خبر بودن.
وقتی در سلولم رو محکم میکوبیدند، نمیدوستن که قویترین پیوند رو با نیروهای زندگی و آزادی در انگشتانم نگه داشتم. همونطور روزهای خسته کننده به دنبال هم میومدن، برگ برای من بیشتر و بیشتر با ارزش تر میشد.
جایی در فضاهای پهناور آسمان، بادی برخاسته بود و با نیرویی و جهتی فراتر از دانش بشری، شاخه های درختی رئ به هم زده بود و برگی رو بلند کرده بود و به آرامی بر روی زمین راونسبروک برده بود تا توسط دستانی که نیاز زیادی بهش داشتن، برداشته شود.»
به طور معجزه آسایی، اودت ماه های بیشتری رو در راونسبروک زنده موند و سرانجام به سلامت به خونه خود به انگلستان بازگشت، جایی که با مراقبت های پزشکی طولانی مدت از سختی های خود بهبود یافت، به آغوش خانواده بازگشت و به افتخار خدماتش “صلیب جورج” رو دریافت کرد.
اودت به خاطر عزم خودش برای انجام چیزیکه درست بود، معروف بود، ویژگی ای که اغلب منجر به سرپیچی شجاعانه از اسیرکنندگان او میشد. به عنوان مثال، او چند کتاب رو در سلول خود در پناهگاه مخفی نگه داشت. سالها بعد، نوهاش داشت به این کتابها نگاه میکرد که برگ اودت از لای صفحههایش افتاد، جایی که برای نگهداری ازش اونجا گذاشته بود. (این برگ همراه با کتاب هایش در موزه جنگ امپراتوری بریتانیا به نمایش گذاشته شده است.)
بدیهیست که شخصیت اودت بسیار قابل تحسینِ، از جمله انعطاف پذیری فوق العاده و خدمات او به کشورش. از این که او حتی در بدترین لحظات هم به دنبال پیدا کردن امید بود، شگفتزده شدم و سادهترین چیزها – یک برگ – رو به طلسمی از امید، شجاعت و مقاومت تبدیل میکرد. با توجه به محیط اردوگاه، حضور اون برگ واقعاً یک معجزه بود. این به او قدرت داد تا به امید آینده ای بهتر برای خودش بتونه ادامه بده.
داستان او منو به یاد داستان ویکتور فرانکل، نویسنده کتاب انسان در جستجوی معنا میندازه، که چندین سال در آشویتس با نگاهی فراتر از خودش به دنبال هدفی بزرگتر زنده موند. او به خاطر دیدگاهش برای بازنویسی دست نوشته ای که نازی ها نابود کرده بودن و نوشتن روانشناسی جدیدی از انسان در اردوگاه کار اجباری، پشتکار داشت. او در تمام دوران زندان با نوشتن ذهنی دستنوشتهاش در سر یا نوشتن کلمات کلیدی روی چند تکه کاغذی که به سختی پیدا میکرد، امید خودش رو حفظ کرد.
ما میتونیم از این افرادی که سختترین زمانها رو پشت سر گذاشتند، چیزهای زیادی بیاموزیم. وقتی که احساس ناامیدی میکنید یا با یک چالش بسیار دشوار دست و پنجه نرم می کنید، همزمان باید چیزی خارج از خودتون داشته باشید تا بهش پایبند باشید. ممکنه یک شخص، یک خاطره، یک رویا، یک آیتم فیزیکی، یک اثر هنری یا پیامی باشه که باید به اشتراک بذارید. لازم نیست بزرگ باشه. فقط باید برای شما معنی داشته باشه. طلسم خود شما این قدرت رو داره که در تاریکی کمی نور به شما بده، به اندازه کافی روشن بدرخشه تا بتونید قدم بعدی رو به جلو بردارید. ذره ذره میتونید به راه رفتن ادامه بدید و در نهایت در روزهای روشن تری حضور خواهید یافت.
برگ اودت رو به خاطر بسپار. همیشه دلایلی برای امیدوار موندن، استقامت و تلاش برای آینده ای بهتر وجود داره.
با احترام❤️
بنیانگذار شادی جدید ShadiJadid.com
نسخه صوتی 🎙️
💗 راوی سرپیکو 🎩
دیدگاهتان را بنویسید